ธัมมคารวาทิคาถา


(นำ) หันทะ มะยัง ธัมมะคาระวาทิคาถาโย ภะณามะ เส.

(รับ) เย จะ อะตีตา สัมพุทธาเย จะ พุทธา อะนาคะตา,
โย เจตะระหิ สัมพุทโธพะหุนนัง โสกะนาสะโน,

พระพุทธเจ้าบรรดาที่ล่วงไปแล้วด้วย ที่ยังไม่มาตรัสรู้ด้วย
และพระพุทธเจ้าผู้ขจัดโศกของมหาชน ในกาลบัดนี้ด้วย

สัพเพ สัทธัมมะคะรุโนวิหะริงสุ วิหาติ จะ,
อะถาปิ วิหะริสสันติ เอสา พุทธานะ ธัมมะตา,

พระพุทธเจ้าทั้งปวงนั้น ทุกพระองค์ เคารพพระธรรม ได้เป็นมาแล้วด้วย กำลังเป็นอยู่ด้วย
และจักเป็นด้วย, เพราะธรรมดา ของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย, เป็นเช่นนั้นเอง;

ตัส๎มา หิ อัตตะกาเมนะ มะหัตตะมะภิกังขะตา,
สัทธัมโม คะรุกาตัพโพสะรัง พุทธานะ สาสะนัง,

เพราะฉะนั้น บุคคผู้รักตน หวังอยู่เฉพาะคุณเบื้องสูง,
เมื่อระลึกได้ถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่, จงทำความเคารพพระธรรม;

นะ หิ ธัมโม อะธัมโม จะอุโภ สะมะวิปากิโน,

ธรรม และอธรรม จะมีผลเหมือนกันทั้งสองอย่าง หามิได้;

อะธัมโม นิระยัง เนติ ธัมโม ปาเปติ สุคะติง,

อธรรม ย่อมนำไปนรก, ธรรม ย่อมนำให้ถึงสุคติ;

ธัมโม หะเว รักขะติ ธัมมะจาริง

ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรมเป็นนิจ

ธัมโม สุจิณโณ สุขะมาวะหาติ

ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว, ย่อมนำสุขมาให้ตน

เอสานิสังโส ธัมเม สุจิณเณ

นี่เป็นอานิสงส์, ในธรรมที่ตนประพฤติดีแล้ว.

-----------------------