| พระคุณแม่ เลิศฟ้า มหาสมุทร | พระคุณแม่ สูงสุด มหาศาล |
| พระคุณแม่ เลิศกว่า สุธาธาร | ใครจะปาน แม่ฉัน นั้นไม่มี |
| อันพระคุณ ใครใคร ในพิภพ | ยังรู้จบ แจ้งคำ มาพร่ำขาน |
| แม่และพ่อ มีคุณต่อบุตร สุดประมาณ | ขอกราบกราน ระลึกถึง ซึ้งพระคุณ |
| เจ้าข้าเอ๋ย ใครหนอใคร ให้กำเนิด | จึงก่อเกิด เติบใหญ่ ด้วยไออุ่น |
| ทั้งกล่อมเกลี้ยง เลี้ยงลูก ด้วยการุณ | ช่วยค้ำจุณ จนรอดพ้น เป็นคนมา |
| ถึงลำบาก ร่างกาย ใจห่วงลูก | ด้วยพันผูก ดวงใจ ให้ห่วงหา |
| หัวอกใคร จะอุ่นเท่า อีกเล่านา | คอยปลอบเช็ด น้ำตา คราระทม |
| เป็นแดนใจ ใสสะอาด ปราศกิเลส | เป็นสรรเพชญ ของบุตร พิสุทธิ์สม |
| ความรักเปลี่ยน เมตตา น่านิยม | ประดุดลม โชยเย็น ใครเห็นดี |
| หอบสังขาร ทำงาน เลี้ยงลูกน้อย | เกรงจะด้อย ใจทราม ต่ำศักดิ์ศรี |
| จึงส่งให้ ได้ศึกษา วิชามี | ให้ได้ดี กว่าแม่พ่อ หวังรอคอย |
| เหมือนนกกา หาเหยื่อ มาเผื่อลูก | เปรอความสุข หาทรัพย์ไว้ ให้ใช้สอย |
| ยามไกลพราก จากอุรา ตั้งตาคอย | ใจระห้อย นอนสะอื้น ขื่นขมทรวง |
| กว่าลูกลูก จะสำนึก พระคุณท่าน | ช่างเนิ่นนาน บ้างชีวา ลาลับล่วง |
| บ้างก็ป่วย จนแทบ สิ้นแดดวง | ลูกจึงห่วง เอาใจใส่ ในกายา |
| อย่ารอให้ ใกล้ตาย จึงกรายใกล้ | เป็นศพไป จึงรู้บุญ คุณท่านหนา |
| ยามท่านอยู่ ควรรู้ชัด สร้างศรัทธา | ตอบแทนคุณ มารดา บิดาเอย |
| ขอน้อมนอบ หมอบกราบแท้ พระแม่แก้ว | สำนึกแล้ว ความเลว เคยเหลวไหล |
| ลูกซึ้งแล้ว แนววิถี ที่เป็นไป | แม่ช้ำใจ เพราะลูกมา จนชาชิน |
| ลูกสร้างกรรม ทำบาป กราบเท้าแม่ | ซึ้งใจแท้ แม่อภัย ให้หมดสิ้น |
| น้ำตาแม่ แต่ละหยด ที่รดริน | ลูกถวิล ดังน้ำกรด รดหัวใจ |
| ลูกขอบวช แทนพระคุณ คุณแม่แล้ว | ร่มโพธิ์แก้ว โพธิ์ทอง ของลูกเอ๋ย |
| อันกุศล ผลบุญ ที่คุ้นเคย | ขอชดเชย คุณแม่พลัน กตัญญู. |